اکنون واژه بیانگر لحظات ناگزیر دردناک به زبان کوچکم, گویای حالات روحی من نیست

قلم هم دیگر نمیتواند شرح حال روزگار مکدر
و
روح خسته
و
جسم تنها
و
بی یاورم را ترسیم کند

نه!
نمی توانم تبسمی به روی لب بیاورم

در زمانی که هیچکس زمزمه غم الود معصومانه پرنده بی اشیانه تنهای دشت را نمی فهمد
و
هیچ دستی, بال زخمی پرنده قرن را مرحم نمی گذارد
و
هیچ انسانی, جدایی گل از شاخه بر خاک مانده پرپر را نمی بیند
و
زخم دل پروانه بی رمق را درک نمی کند
و
درد لحظه تلخ وداع را حس نمی کند
و
دیگر هیچکس سراغی از قلب مصلوب اهوی افتاده از نفس نمی گیرد
و
خواب عمیق انسانیت گویا, هرگز پایانی نخواهد داشت
و
روح سبز انسانی , قرنهاست که از زمین
و
زمان پرکشیده
باز من ماندم
سوختم
و
چون شمعی رو به باد خاموش ماندم

ای کاش مصیبت این همه درد بی مداوارا, کسی به من تسلیت می گفت
و
شمع خاموش روزگارم را می افروخت
افسوس...

می دانم دیگر برگی بر درخت خشکیده ام نیست
و
باران محبتی هم بر ساقه پوسیده ام نمی بارد. .
اما باز در انتظار روزنه ای برای گریز از این عصر منجمد, در کنار پنجره متروک کلبه ام, در انتظار می مانم
تا شاید. .
نگاهی گرم, شعله سرد زندگیم را, با اتش عشقی پاک بیفروزد
و
باز اغوشی مهربان, جسم و روح زخمی و خسته ام را مرحم سازد
و
بهاری سبز در انتظار شکوفه هایم چشم به اسمان, برای امدن بارانی پر مهر دوزد تا. .
باز پرنده ای تنها و بی اشیانه روی شاخه ام بنشیند
و
برایش در قلبم اشیانی بسازم لبریز, از گرمای عشقی بی انتها
و
باز در انتظار پروازش در اسمان متروک زندگیم, چشم بگشایم