| تبليغات | X |
 |
 |
|
| فریادهای خاموش |
نگاهم كن ببين در خود شكستم تمام لحظه هارا گريه كردم اميدم نقش بر باد است و هردم تمناي اجل در سينه دارم الهي بشكند شمع حضورم به گورستان شود خاك وجودم خدايا جز شكستن چاره ام چيست؟ به جز حسرت بگو هم خانه ام كيست!؟ |
|
+ نوشته شده در
جمعه بیستم اردیبهشت 1387ساعت 8:15 توسط داریوش |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| ارتباط با نويسنده |
|
من همان گمشده خویش بی صداترین پر از هیچ
خالی از شوق رهایی نطفه خاک تباهی من همان نطفه رنجم پر زغم چون کوه دردم بی ثمر بیهوده گردم در زمین دیری نپایم چون سرشتم خاک سرد است عاقبت در خاک جایم |
| نوشته های پیشین |
|
خرداد 1388 اردیبهشت 1387 فروردین 1386 اسفند 1385 بهمن 1385 دی 1385 آذر 1385 آبان 1385 مهر 1385 |
| پیوندها |
|
Wo0o0o0oW فوق العاده ترين باور نكردني ها!حتما ببين |
|
RSS
|