بی پر تنهاشکستم از فغان درد خویش
تا ابد از قصه ات شوریده ام اه ای سراب تلخ هیچ

اه میسوزم چو شمع اما نمی گویم چرا
چون جوابم اه سردیست در دل تنهای ریش 
 
بنده کویت شدم اما چه سود از تاختن
عاقبت می نالم از فردای بی سامان هیچ
 
بانوای هق هقي اغاز شد کابوس من
تا ابد با خون دل هستم در این زندان بی فردای هیچ

در کویر سینه ام هرگز ندیدم شبنمی
غیر از این چشمان پر باران خویش